Dogoterapia jest to terapia kontaktowa z udziałem psa polegająca na wieloprofilowym usprawnianiu dzieci i dorosłych. Dogoterapia jest rodzajem pracy uzupełniającym szeroko rozumianą rehabilitację i nie może pozostać jedyną formą terapii, a stanowi uzupełnienie całości oddziaływań terapeutycznych.
Spotkania z psami (a także z innymi zwierzętami) mogą przyjmować różne formy. Mogą to być spotkania jednorazowe lub ciągłe, mające na celu dostarczenie pozytywnych emocji lub na przykład kształtujące funkcje poznawcze.

Zajęcia dogoterapii z udziałem psów pomagają:
- przełamać lęk przed psami, pogłębiać kontakt z nim poprzez podchodzenia do psa, głaskanie go i przytulanie się,
- kształtować orientację w schemacie własnego ciała,
- poznawać budowę ciała zwierzęcia,
- stymulować zmysły: słuchu, wzroku, dotyku,
- ćwiczyć koncentrację uwagi,
- wyzwalać spontaniczną aktywność dziecka wobec psa,
- doskonalić sprawność ruchową poprzez ćwiczenia wykonywane przez dziecko we współdziałaniu z psem,
- kształtować i rozwijać umiejętność okazywania emocji i uczuć związanych z kontaktem ze zwierzętami,
- doskonalić umiejętność naśladowania ruchu całego ciała i poszczególnych gestów poprzez obserwowanie czynności wykonywanych przez zwierzę i naśladowanie ich (z pomocą terapeuty, nauczyciela, samodzielnie) np. chodzenie, siadanie, leżenie,
- uczyć wykonywania czynności pielęgnacyjnych wobec psa np. karmienie, czesanie, wycieranie pyska,
- uczyć zasad bezpiecznego postępowania z psami,
- kształtować nawyki higieniczne związane z kontaktem z psami np. mycie rąk po zakończeniu zajęć,
- uczyć samodzielności poprzez stwarzanie dziecku możliwości samodzielnego wywiązywania się z działań podejmowanych wobec psa np. karmienie, prowadzenie na smyczy.

Zaobserwować można:
- duże ożywienie dzieci w kontakcie ze zwierzętami,
- wyzwalanie reakcji pozawerbalnych np. ożywionej gestykulacji,
- wyzwalanie reakcji głosowych np. naśladowanie szczekania psa,
- wyzwalanie spontanicznej aktywności werbalnej poprzez wywoływanie okrzyków radości i wyrazów dźwiękonaśladowczych np. “ej!”, “och!”, “tu!”, “bach!”, “hop!”, “hau!”,
- pojawianie się pierwszych adekwatnych reakcji słownych np. wymówienie imienia psa,
- powtarzanie wyrazu “pies”, imion psów, imion terapeutek (z podziałem na sylaby i całościowo),
- próby samodzielnego użycia ćwiczonych wyrazów w adekwatnych sytuacjach,
- wzbogacenie zasobu słownictwa biernego tzn. rozumienie słów związanych z dzieckiem, psem (nazwy części ciała, nazwy czynności, nazwy cech, nazwy akcesoriów związanych z psem),
- wzrost umiejętności wyrażania swoich uczuć w sposób werbalny i niewerbalny (gestami, mową ciała) w zależności od możliwości dziecka.

Katarzyna Perzanowska

zobacz galerię